Chapman Üniversitesi'nin yıllık Amerikan Korkuları Anketi'ne göre, katılımcıların yüzde otuz yedisi topluluk önünde konuşmaktan "korkuyorum" ya da "çok korkuyorum" diyor. Bu oran, ankette yer alan korkular arasında en üst sıralarda. Yükseklik korkusunun, böceklerin, hatta bazı yıllarda ölümün önüne geçtiği bile oluyor.
Türkiye'de var mıdır bilmiyorum. Gerçi herkes bu kadar sosyal medyada bi şeyler paylaşabildiğine göre artık korkmuyor sanırım? Bu duruma başka bi yazıda değinelim :)
Tuhaf değil mi? Kürsüye çıkmak, bir uçurumdan aşağı bakmaktan ya da bir örümcekle karşılaşmaktan daha çok insanı ürkütüyor.
Bunun açıklaması beynimizde aslında oldukça eski bir mekanizmada yatıyor. Psikologlar, topluluk önünde konuşma kaygısını sosyal değerlendirme korkusuyla ilişkilendiriyor — yani beynimiz, bir grup insanın bizi izleyip yargılayacağı bir anı, gerçek bir tehdit anıyla aynı şekilde işliyor. Binlerce yıl önce bir topluluktan dışlanmak hayatta kalma şansını azaltırdı; bugün bir salonda konuşurken kalbimizin hızlanması, o eski alarmın hâlâ çalışıyor olmasından.
İyi haber şu: bu korku, kapasitesizlikle ilgili değil. En deneyimli sunucular, en bilinen hatipler bile sahneye çıkmadan önce mide bulantısı, terleme, kalp çarpıntısı yaşıyor olabilir. Benim yaşadığım günler oldu. Korkunun kendisi bir arıza değil; doğru tepki verilmesi gereken bir sinyal.
Araştırmaların neticesi ve bence küçük, tekrarlı, kontrollü şekilde sahneye çıkmak. Korku bir kerede yok olmaz, ama her tekrarda biraz daha küçülür.
Belki de asıl mesele, korkuyu yenmek değil, korkuyla birlikte konuşabilmeyi öğrenmek.
"Kürsüye çıkan herkes biraz korkar. Fark, o korkuyla beraber adım atanlarda."